Jak szybko rosną iglaki? Odmiany o mniejszych rozmiarach

Jak szybko rosną iglaki? Odmiany o mniejszych rozmiarach

Iglaki są najczęściej stosowanymi drzewami do kształtowania krajobrazu w Stanach Zjednoczonych. Zapewniają całoroczny kolor, niezawodne schronienie dla ptaków i strukturę krajobrazu, a przy tym są prawie bezobsługowe. Obecnie dostępne są mniejsze odmiany, które oferują te same korzyści w mniejszym opakowaniu. Choć z technicznego punktu widzenia są to rośliny wolno rosnące, są klasyfikowane według wielkości w wieku 10 lat. Przeczytaj, aby dowiedzieć się więcej o zaletach tych roślin zimozielonych.

Drzewo iglaste Leylandii rośnie 75-90 cm rocznie

Drzewo leylandii, znane także jako cupressocyparis, może urosnąć do 15 metrów w ciągu szesnastu lat. Jego korzenie mają tendencję do rozrastania się wszędzie tam, gdzie jest wilgoć i składniki odżywcze. Korzenie są płytkie i rozciągają się na szerokość około siedmiokrotnie większą niż wysokość drzewa. W przeciwieństwie do drzew iglastych, drzewo Leylandii nie ma jednak głównego korzenia. Ponadto jego liście są zwykle płytkie, co ogranicza ich wzrost.

Jest to najszybciej rosnący iglak w Wielkiej Brytanii, który przyrasta 75-90 cm rocznie. Drzewa te nadają się do ogrodów i kształtowania krajobrazu. Mają niewielkie potrzeby pielęgnacyjne i mogą być przycinane do kształtu po posadzeniu. Chociaż drzewa leylandii są łatwe w utrzymaniu, można rozważyć ich przycięcie po założeniu. Nie zaleca się jednak cięcia drzew leylandii poniżej dwóch metrów, ponieważ sadzonki są łatwo uszkadzane przez szkodniki i choroby.

Przycinając drzewo leylandii, nie należy przycinać go zbyt często, ponieważ zahamuje to jego wzrost. Najlepiej jest przycinać je co roku do wysokości 10 cm lub gdy pojawi się od trzech do pięciu centymetrów nowego wzrostu. W ten sposób można utrzymać wzrost drzewa Leylandii pod kontrolą i zapewnić, że pozostanie ono zdrowe i atrakcyjne. Jeśli przycinanie nie wchodzi w grę, zawsze można wykopać roślinę i zacząć od nowa.

Secrest to kompaktowe płaczące drzewo iglaste

Płaczące drzewa są popularne w świecie bonsai i mogą dodać odrobinę orientalnego klimatu do każdego krajobrazu. Rosną od 10 do 25 stóp wysokości i preferują pełne słońce do częściowego cienia. Ich korzenie preferują wilgotną, bogatą, kwaśną glebę. Kolor jesieni jest piękny i są one atrakcyjne w krajobrazie. Oprócz pięknej barwy jesiennej drzewa płaczące mogą stanowić zimowe schronienie dla ptaków.

Sprawdź także:  Jakie drzewa najlepiej sadzić w wakacje?

Secrest to kompaktowe drzewo płaczące o jasnej korze i żółtych liściach jesienią. Doskonale nadaje się do uprawy w strefach od 2 do 9 i osiąga wysokość od 30 do 100 stóp. Należy sadzić je w miejscach częściowo zacienionych lub w pełnym słońcu. Można je również przycinać latem, aby zachować mniejszy kształt. Drzewa płaczące mogą być stosowane w krajobrazie jako żywopłoty i są łatwe w pielęgnacji.

Świerk pospolity Colorado Blue to popularny wybór do małych ogrodów. Dorasta do piętnastu stóp wysokości i ośmiu stóp szerokości, dzięki czemu doskonale nadaje się do ogrodów miejskich i ogrodów dla dzikich zwierząt. Można je również stosować jako osłony prywatności, ponieważ mają formę kuli ziemskiej. Mogą rosnąć nawet do 30 stóp i są odpowiednie do mniejszych ogrodów. Secrest zachowuje swój kształt do późnej jesieni. W ciągu dziesięciu lat osiąga wysokość około 30 stóp.

Jodła Fraser dorasta do zaledwie 3 stóp

Jodła Fraser to drzewo liściaste, które jest powszechnie wykorzystywane jako choinka. Pomimo ograniczonego zasięgu uprawy, gatunek ten nie jest podatny na duże zagrożenia ze strony owadów. Gatunek ten jest również podatny na importowanego bezskrzydłego owada, adelgida balsamicznego. Owady te nie są wprawdzie groźne dla okazów ozdobnych, ale mogą poważnie uszkodzić drzewa. Balsam woolly adelgid potrzebuje około 7-10 lat na polu, zanim będzie gotowy do zbioru. Jest również podatna na wiatrołomy i suszę.

Jodła Fraser jest rośliną rzadką. Występuje tylko w południowych Stanach Zjednoczonych i rośnie na wysokości od czterech do sześciu tysięcy stóp. W wieku dojrzałym jodła Fraser może osiągnąć wysokość 50 stóp i rozpiętość 30 stóp. Jej ciemnozielone, srebrzystobiałe igły mają wiele rzędów stomatów, dzięki czemu wyróżnia się spośród innych drzew. Szyszki nasienne znajdują się pionowo na gałęziach i odpadają we wrześniu lub listopadzie. Nasiona jodły Fraser są spożywane przez wiewiórki rude.

Jodła Fraser jest drzewem liściastym. W naturze potrzebuje od siedmiu do dziesięciu lat, aby osiągnąć pożądaną wysokość. Na podwórku potrzebuje około siedmiu do dziesięciu lat, aby osiągnąć obwód około sześciu stóp. Potrzeba dziesięciu lat, aby osiągnąć dojrzałość. Jest szeroko sadzony w Karolinie Północnej i Wirginii. Na polu może osiągnąć wysokość od siedmiu do dziesięciu stóp w ciągu siedmiu do dziesięciu lat.

Sprawdź także:  Jakie drzewa należy opryskiwać mocznikiem

Jodła hiszpańska to wysoki, wiecznie zielony iglak

Jodła hiszpańska to niezwykły rodzaj iglaka pochodzący z południowej Hiszpanii. Jej igły są sztywne i krótkie, otaczają gałęzie w sposób promienisty. Igły nie są kłujące, a drzewo łatwo się wygina. Jej rodzimy zasięg to południowa Hiszpania i północne Maroko. Jodła hiszpańska jest bardzo wytrzymała i może przetrwać w klimacie strefy 6.

Jodła hiszpańska jest małym lub średnim wiecznie zielonym drzewem o wysokości od 65 do 98 stóp (20-30 m). Jej igły są niebiesko-zielone i mają woskowe powłoki po obu stronach. Oprócz charakterystycznego kształtu, jodły hiszpańskie rosną w klimacie umiarkowanym do zimnego i mogą osiągać nawet 30 metrów wysokości. Gałęzie są sztywne i karbowane.

Abies pinsapo, czyli jodła hiszpańska, to popularny iglak pochodzący z południowej Hiszpanii i północnego Maroka. Ma krótkie, ostre, niebieskozielone igły, które rosną promieniście na sztywnych gałązkach. Jej stożkowate owoce, które osiągają długość do 17 centymetrów, mają kształt pierścienia i są zebrane w klastry wzdłuż gałęzi. W miarę dojrzewania szyszki nabierają głębokiego, brązowego koloru.

Piękne i efektowne drzewo dorastające do 20 metrów wysokości i 9 metrów rozpiętości, jodła hiszpańska może być stosowana w ogrodach krajobrazowych jako drzewo akcentujące. To drzewo iglaste jest w pełni mrozoodporne w Wielkiej Brytanii, a po osiągnięciu dojrzałości toleruje zimno i suchość. Jest to efektowny, wysoki iglak o walorach architektonicznych, ale wymaga dużej powierzchni do wzrostu i rozwoju.

Iglaki japońskie zapewniają unikalną formę i fakturę

Najbardziej uderzającym aspektem drzew iglastych jest ich kolor i forma, a iglaki japońskie nie są tu wyjątkiem. Każdy rodzaj jest wyjątkowy pod względem tekstury i formy, a liście mają różne odcienie od zielonego do szarości. Gałęzie każdego gatunku są inne, co nadaje im odrębny wygląd i charakter. Na przykład spiralne liście Cryptomeria japonica są przykładem eleganckiej, skręconej formy, natomiast świerk serbski ma łuskowate, pierzaste dolne gałęzie, które sugerują ruch.

Niezależnie od tego, czy szukasz mocnego pionowego akcentu, czy bujnej, warstwowej osłony podłoża, iglaki mogą stanowić doskonałe uzupełnienie. Iglaki stojące nadają się raczej do formalnych zastosowań, natomiast rozłożyste do nieformalnych. Co więcej, rozłożyste iglaki stanowią świetne okrycie terenu. Zapewniają one również kontrolę erozji w krajobrazie. Ponadto można posadzić wiele drzew iglastych na jednym obszarze, tworząc mini żywopłot lub rząd małych drzewek w celu stworzenia wiatrochronu.

Sprawdź także:  Jak zrobić domek na drzewie krok po kroku

Sosny Pinus należą do najpiękniejszych ozdobnych drzew iglastych. Oferują olśniewający wachlarz ozdobnych form i kolorów oraz znajomą, zimozieloną fakturę. Dodają całorocznego charakteru do pojemników i nie wymagają wielu zabiegów pielęgnacyjnych. Są bardzo odporne na suszę i wymagają niewielkiego przycinania. Wiszące drzewa dodają dramatyzmu i akcentów pionowych, a karłowe i miniaturowe odmiany sosny mugo mają zwarte, gęste formy kopcowe.

Są to rośliny wymagające niewielkiej pielęgnacji

Popularnym wyborem dla właścicieli domów prowadzących intensywny tryb życia są rośliny iglaste. Rośliny te wymagają niewielkiej pielęgnacji i oferują całoroczne zainteresowanie, elegancję i wytworność. W związku z tym są one powszechnie źle rozumiane. Wiele z tych roślin było kiedyś uprawianych ze względu na ich właściwości blokujące światło lub na skalniaki. Jednak rośliny te stały się gatunkiem aspołecznym, który może być przyczyną sporów sąsiedzkich.

Do wyboru jest wiele rodzajów iglaków, w tym odmiany karłowe. Rośliny te można lekko przycinać, aby uzyskać wyprostowany, serpentynowy kształt. Wymagają mało wody i słońca, ale nadal będą kwitnąć i produkować swoje sezonowe kolory. Chociaż iglaki wymagają niewielkiej konserwacji, wiele odmian preferuje lekko kwaśną glebę. W takim przypadku można dodać torfu lub kwaśnej mieszanki do sadzenia. Wszystkie iglaki preferują dobry drenaż, ale mają też różny poziom tolerancji na wiatr i sól. Zwykle sadzi się je jesienią.

Ponieważ iglaki rosną tylko na zewnątrz, ich wewnętrzne liście nie otrzymują wystarczającej ilości światła słonecznego i brązowieją. W takiej sytuacji należy regularnie sprawdzać stan swoich iglaków. Co dwa, trzy dni należy zmierzyć wilgotność gleby. Sprawdź głębokość gleby, aby określić, jak często powinieneś podlewać swoje iglaki. Warto również zapisać się do newslettera Grow Beautifully, gdzie można znaleźć inspiracje, porady i wyjątkowe rośliny.

Podobne tematy

Total
0
Shares
Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Wiadomości związane
Jak drzewa oczyszczają powietrze
Czytaj Dalej

Jak drzewa oczyszczają powietrze

Jeśli jesteś zainteresowany tym, jak drzewa oczyszczają powietrze, to trafiłeś we właściwe miejsce. Drzewa te są rodzime dla…