Masz doniczkę, która dobrze wygląda na parapecie, ale zajmuje miejsce? Z makramy zrobisz dla niej wiszący kwietnik z kilku sznurków i prostych splotów, o ile dopasujesz siatkę do kształtu osłonki. Najłatwiej zacząć od czterech ramion i przymierzać doniczkę przed zaciśnięciem dolnej części.
Cztery równe ramiona utrzymają doniczkę, jeśli siatka będzie dopasowana do jej kształtu
- Przygotuj sznurek, nożyczki i obręcz lub stabilny punkt do zawieszenia pracy.
- Zacznij od czterech ramion, a w każdym zostaw cztery sznurki do plecenia siatki.
- Przymierz osłonkę przed zawiązaniem dolnego węzła zbierającego.
- Sprawdź mocowanie całego kwietnika nad podłogą, zanim zawisną w nim roślina i doniczka.
Wybierz prosty wzór, zanim potniesz sznurek
Najwięcej sznurka potrafi zniknąć w ramionach i ozdobnych splotach, dlatego najpierw zdecyduj, jak ma wyglądać kwietnik. Prosty wariant ma mniej plecenia i szybciej powstaje, a rozbudowany wzór daje gęstszą siatkę, ale wymaga większej ilości materiału.
W instrukcji Kauflandu cztery odcinki po 80 cm po złożeniu tworzą osiem zwisających końców. Z kolei projekt opisany w „Werandzie Country” wykorzystuje siedem sznurków po 3,5 m, dodatkowy odcinek 5,5 m do splotów oraz osobny sznurek do zebrania podstawy. Na pierwszą próbę wybrałabym prostszą konstrukcję; rozbudowany projekt ma sens, gdy zależy ci na dłuższych, ozdobnych ramionach i gęstej osłonie.
Przygotuj sznurek bawełniany, nożyczki, miarkę i obręcz albo stabilny hak, na którym zawiesisz pracę podczas wiązania. Jeśli nie masz obręczy, możesz zrobić górną pętlę z samych sznurków. Zawieś ją na wysokości, przy której wygodnie się plecie, bo praca trzymana na kolanach łatwo się przekrzywia.
Węzeł mocujący, płaski i zbierający tworzą szkielet kwietnika
Węzły pełnią różne funkcje: jeden mocuje sznurki u góry, drugi buduje ramiona i siatkę, a ostatni zbiera końce pod doniczką. Do podstawowego kwietnika wystarczą trzy rodzaje splotów, więc nie musisz uczyć się wielu technik naraz.
- Węzeł mocujący przytwierdza sznurki do obręczy. W instrukcjach makramowych spotkasz między innymi główkę skowronka, czyli pętlę przełożoną przez kółko i zaciśniętą na jego obręczy.
- Węzeł płaski powstaje z czterech sznurków: dwa zewnętrzne oplatają dwa środkowe. Powtarzany w ten sam sposób tworzy równy splot, a wiązany naprzemiennie z jednej i drugiej strony skręca się w spiralę.
- Węzeł zbierający owija całą wiązkę sznurków pod siatką. Spina podstawę, z której później można zostawić chwost albo przyciąć końcówki.
Instrukcja „Macramé Hanging Planter” pokazuje, jak z główki skowronka przejść do splotu z węzłów półpłaskich i dalej do węzłów płaskich. Prawdę mówiąc, najwięcej kontroli nad kształtem daje tu równomierne dociąganie każdego węzła, a nie dodawanie kolejnych ozdobników.
Rozstaw węzłów dopasuj do doniczki, nie do linijki
Równe odstępy wyglądają estetycznie, ale koszyczek musi przede wszystkim objąć osłonkę. Zacznij od czterech grup po cztery sznurki, zawiąż ramiona, a potem połącz sąsiednie grupy, przekładając po dwa sznurki z każdego ramienia. Tak powstaje siatka, która obejmuje doniczkę z boków.
Gdy pierwsza obręcz węzłów jest gotowa, włóż osłonkę między sznurki i sprawdź, gdzie powinien znaleźć się kolejny rząd. Jeśli sznurki przy węzłach krzyżują się na jej ściankach, zmień odstęp; jeżeli siatka zsuwa się ku dnu, przesuń połączenia wyżej. W projektach makramowych odległości są punktami startowymi, a ostateczne położenie najlepiej ustalić z doniczką w środku.
Reguła jest prosta: jeśli osłonka jest niska i szeroka, kontroluj, czy siatka nie przechodzi ponad jej rantem; jeśli jest wysoka lub zwęża się ku dołowi, mierz odstępy na niej, zamiast powielać identyczne odległości z gotowego wzoru. Końce zbierz dopiero wtedy, gdy doniczka stabilnie opiera się na splocie i nie wysuwa się przy lekkim poruszeniu ramionami.
Krzywa siatka albo za długie ramiona dają się skorygować
Większość problemów widać jeszcze przed zawieszeniem rośliny. Zrób próbę na pustej osłonce, a potem sprawdź, czy węzły nie przesuwają się pod jej ciężarem. Najpierw popraw splot, dopiero później przycinaj frędzle, bo skrócenie sznurków utrudni korektę.
| Sytuacja | Możliwa przyczyna | Co zrobić |
|---|---|---|
| Doniczka przechyla się na bok | Ramiona mają różne długości albo węzły siatki leżą na różnych wysokościach | Ustaw pętlę na tym samym poziomie i wyrównaj sąsiednie węzły przed zamknięciem podstawy |
| Osłonka wysuwa się z koszyczka | Odstępy między rzędami są za duże lub dolne połączenie wypada zbyt nisko | Przesuń węzły bliżej siebie i ponownie przymierz doniczkę |
| Węzeł zbierający luzuje się | Oplot jest za luźny albo końcówka nie została schowana pod zwojami | Rozwiąż go i zaciśnij ponownie; końcówkę przeprowadź pod owiniętym sznurkiem |
| Ramiona są za długie | Wzór ma więcej splotów, niż wymaga wysokość miejsca zawieszenia | Przed odcięciem końców sprawdź długość z pustą doniczką; nadmiar można wpleść w ozdobny odcinek |
Jeśli doniczka jest ciężka, sama grubość sznurka nie przesądza o bezpieczeństwie. Sprawdź osobno obręcz, węzeł mocujący, hak i podłoże, a pierwszą próbę wykonaj nisko nad podłogą. Do podlewania wygodniej wyjąć doniczkę z kwietnika niż moczyć bawełniany splot.
Przed zawieszeniem sprawdź kwietnik z pustą osłonką
Gotowy splot może wyglądać równo, a mimo to przesuwać się po włożeniu doniczki. Włóż pustą osłonkę, popraw rozstaw ramion, a następnie lekko porusz kwietnikiem na niewielkiej wysokości. Jeśli osłonka pozostaje stabilna, dopiero wtedy umieść w niej roślinę i zawieś całość na mocowaniu dopasowanym do sufitu lub balkonu.
Przy pierwszym projekcie postawiłabym na prostą pętlę, cztery ramiona i czytelną siatkę z węzłów płaskich. Taki układ łatwo dopasować do domowej osłonki, a gdy już trzyma kształt, można dodać spiralę lub dłuższy chwost.