Ogrody Schönbrunn
Historia Pałacu Schönbrunn zaczyna się na przełomie XVII-XVIII wieku, kiedy to został zaprojektowany przez Johanna Bernharda Fischera von Erlacha z polecenia niemieckiego cesarza Leopolda I jako jego letnia rezydencja. Pałac został wzniesiony w Parku o tej samej nazwie mieszczącym się na obrzeżach (południowy zachód) od Wiednia. Przy tej niesamowitej budowli jaką jest pałac Schönbrunn, w latach 90-tych XVII wieku powstały zapierające dech w piersiach ogrody francuskie zaprojektowane przez Jeana Trehettera. Później zostały one kilkukrotnie przebudowane, aż przybrały ostateczną formę w latach 1772-1780 zawdzięczając swój wygląd projektantowi o nazwisku J.F. Hetzendorf von Hohenberg.
Około 1779 roku, park przy zamku został otwarty dla publiczności i od tego czasu stał się on popularnym miejscem wypoczynku dla wiedeńskiej publiczności, oraz międzynarodowej opinii publicznej. Obszar całego Schönbrunn wraz z ogrodami, parkiem i zoo zajmuje imponującą powierzchnię 176 ha. Przed wejściem po obu stronach bramy głównej znajdują się dwa obeliski. Na szerokim placu za wejściem jest m.in. niewielka fontanna. Sprzed fasady ogrodowej pałacu roztacza się szeroka panorama gazonów, ograniczonych po bokach ścianą idealnie przystrzyżonych drzew do wysokości 12 metrów. Wnęki w żywopłocie wypełnione są marmurowymi posągami.
W centralnym punkcie tej kompozycji umiejscowiona jest ogromna Fontanna Neptuna z 1781 roku, będąca dziełem Franza Antona Zauera, wg projektu Johanna Ferdinanda Hetzendorfa von Hohenberg, oraz górujący na wzgórzu pawilon ogrodowej Glorietty. Glorietta jest jednocześnie neoklasycystycznym łukiem triumfalnym, którego autorem był również Ferdinand von Hohenberg.
Została ona poważnie zniszczona w czasie II wojny światowej, a jej odbudowa nastąpiła w 1948 roku.
W zachodniej części ogrodów mieści się najstarszy w Europie Ogród Zoologiczny, oraz wspaniała Palmiarnia zbudowana w 1852 roku z secesyjną stacją metra Hietzing, ponoć używaną niegdyś wyłącznie przez rodzinę cesarską. Palmiarnia posiada imponujące wymiary: 114 m długości, 28 m szerokości i 30 m wysokości. Po wschodniej stronie, w labiryncie alejek, kryje się imitacja ruin rzymskich, wraz z 40 posągami, oraz źródełko nazywane Schöner Brunnen, które dało nazwę całej posiadłości. Łączna długość alejek ogrodowych wynosi 30 km.
Park wraz z pałacem został umieszczony w 1996 roku na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Zamek i park są ze sobą całkowicie zintegrowane, oraz powiązane na wiele sposobów. Projekt ogrodu barokowego zachował się w dużej mierze (poza kilkoma rozszerzeniami powstałymi w ciągu ostatnich dziesięciu lat) od czasów Marii Teresy bez większych zmian.
Ogrody pałacu Schönbrunn są otoczone opieką przez Instytucję Federalną Wien Innsbruck Gardens pod kierunkiem inż. Brigitte Mang. Instytucja ta odpowiedzialna jest za opiekę nad ogrodem i parkiem, oraz sprawowanie nadzoru i obsługi Palmiarni w parku.
Około 1779 roku, park przy zamku został otwarty dla publiczności i od tego czasu stał się on popularnym miejscem wypoczynku dla wiedeńskiej publiczności, oraz międzynarodowej opinii publicznej. Obszar całego Schönbrunn wraz z ogrodami, parkiem i zoo zajmuje imponującą powierzchnię 176 ha. Przed wejściem po obu stronach bramy głównej znajdują się dwa obeliski. Na szerokim placu za wejściem jest m.in. niewielka fontanna. Sprzed fasady ogrodowej pałacu roztacza się szeroka panorama gazonów, ograniczonych po bokach ścianą idealnie przystrzyżonych drzew do wysokości 12 metrów. Wnęki w żywopłocie wypełnione są marmurowymi posągami.
W centralnym punkcie tej kompozycji umiejscowiona jest ogromna Fontanna Neptuna z 1781 roku, będąca dziełem Franza Antona Zauera, wg projektu Johanna Ferdinanda Hetzendorfa von Hohenberg, oraz górujący na wzgórzu pawilon ogrodowej Glorietty. Glorietta jest jednocześnie neoklasycystycznym łukiem triumfalnym, którego autorem był również Ferdinand von Hohenberg.
Została ona poważnie zniszczona w czasie II wojny światowej, a jej odbudowa nastąpiła w 1948 roku.
W zachodniej części ogrodów mieści się najstarszy w Europie Ogród Zoologiczny, oraz wspaniała Palmiarnia zbudowana w 1852 roku z secesyjną stacją metra Hietzing, ponoć używaną niegdyś wyłącznie przez rodzinę cesarską. Palmiarnia posiada imponujące wymiary: 114 m długości, 28 m szerokości i 30 m wysokości. Po wschodniej stronie, w labiryncie alejek, kryje się imitacja ruin rzymskich, wraz z 40 posągami, oraz źródełko nazywane Schöner Brunnen, które dało nazwę całej posiadłości. Łączna długość alejek ogrodowych wynosi 30 km.
Park wraz z pałacem został umieszczony w 1996 roku na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Zamek i park są ze sobą całkowicie zintegrowane, oraz powiązane na wiele sposobów. Projekt ogrodu barokowego zachował się w dużej mierze (poza kilkoma rozszerzeniami powstałymi w ciągu ostatnich dziesięciu lat) od czasów Marii Teresy bez większych zmian.
Ogrody pałacu Schönbrunn są otoczone opieką przez Instytucję Federalną Wien Innsbruck Gardens pod kierunkiem inż. Brigitte Mang. Instytucja ta odpowiedzialna jest za opiekę nad ogrodem i parkiem, oraz sprawowanie nadzoru i obsługi Palmiarni w parku.