Ogrody japońskie
Ogrody japońskie uznawane są za najpiękniejsze na świecie. Patrząc na nie odnieść można wrażenie, że wszystko zostało zaprojektowane i zrealizowane z największą starannością, bo każdy element tego ogrodu ma swoje miejsce. Dominuje tu ład i harmonia oraz proste, geometryczne kształty. Ogród japoński tworzą rośliny, ale i elementy ogrodowej architektury.
W Polsce właściciele ogrodów coraz chętniej sięgają właśnie po ten styl nie zdając sobie nawet sprawy z tego, że Japończycy zaczerpnęli go od Chińczyków. Jest więc japoński styl urządzania ogrodów nawiązaniem do chińskich. Sięgamy tak chętnie do japońskich wzorców, bo w tym stylu można urządzić naprawdę niewielkich rozmiarów przydomowy ogródek, którego nieodzownymi akcentami będą charakterystyczne drzewka Bonsai. Trzeba jednak przyznać, że polskie warunki klimatyczne nie pozwalają w pełni cieszyć się japońską stylistyką ogrodową, a to ze względu na rośliny, które źle znoszą nasz klimat.
Celem ogrodu japońskiego jest naśladowanie przyrody, ale nie jej niszczenie ani dominacja nad nią. Ogród urządzony w tym stylu powinien być pielęgnowany tak, aby nie było widać ręki człowieka. "Ucz się natury, lecz jej nie kopiuj" - to credo japońskiej sztuki urządzania ogrodów.
Jak już wspomniałem na początku w ogrodzie japońskim dominuje harmonia, asymetria oraz elegancja. Te cechy występują w poszczególnych rodzajach stylu japońskiego, bo jest ich kilka. Najbardziej znane to Tsukiyama oraz Karesansui. Ten pierwszy charakteryzuje się małymi pagórkami oraz symbolizującymi góry kamieniami, stawy zaś symbolizują morza i jeziora. W Karesansui żwir symbolizuje wodę, głazy to wyspy, a grabiony piasek ma naśladować uderzające w nie fale.
W stylu japońskim nie może zabraknąć: wody, kamieni, roślinności, kamiennych latarni, ścieżek układanych z pojedynczych płaskich kamieni. Woda oznacza ruch i życie, kamień jest symbolem stałości i trwałości przyrody. Jeśli chodzi o roślinność to przeważa zieleń. Jeśli w ogrodzie japońskim występują kwiaty to tylko jako kolorowe pojedyncze akcenty. Najczęściej są to magnolie, wiśnie, peonie i azalie japońskie.
Ogród japoński charakteryzuje ponadto mała liczba gatunków sadzonych w nim roślin. Zimą i latem krajobraz w ogrodzie ma wyglądać tak samo. Wybieraniem roślin do ogrodu kieruje zasada SHAKKEI, czyli "pożyczonej scenerii". Według niej mniejsze drzewa sadzi się na obrzeżach ogrodu, wyższe zaś bliżej jego środka.
Ponadto jest kilka zasad związanych z filozofią. Powinniśmy kierować się nimi przy urządzaniu ogrodu japońskiego: drzewa iglaste sadzi się na północy ogrodu (wyjątkiem są sosny, które sadzi się w całym ogrodzie), kwitnące ozdobne wiśnie i inne drzewka owocowe sadzi się na wschodzie, na zachodzie sadzimy drzewa o barwnych liściach, na południu - drzewa o liściach czerwonych, na wyspach sosny albo wierzby. Pamiętajmy, aby na osi drzwi wejściowych nie sadzić drzew, bo według filozofii właściciel ogrodu może stać się próżny.
W Polsce właściciele ogrodów coraz chętniej sięgają właśnie po ten styl nie zdając sobie nawet sprawy z tego, że Japończycy zaczerpnęli go od Chińczyków. Jest więc japoński styl urządzania ogrodów nawiązaniem do chińskich. Sięgamy tak chętnie do japońskich wzorców, bo w tym stylu można urządzić naprawdę niewielkich rozmiarów przydomowy ogródek, którego nieodzownymi akcentami będą charakterystyczne drzewka Bonsai. Trzeba jednak przyznać, że polskie warunki klimatyczne nie pozwalają w pełni cieszyć się japońską stylistyką ogrodową, a to ze względu na rośliny, które źle znoszą nasz klimat.
Celem ogrodu japońskiego jest naśladowanie przyrody, ale nie jej niszczenie ani dominacja nad nią. Ogród urządzony w tym stylu powinien być pielęgnowany tak, aby nie było widać ręki człowieka. "Ucz się natury, lecz jej nie kopiuj" - to credo japońskiej sztuki urządzania ogrodów.
Jak już wspomniałem na początku w ogrodzie japońskim dominuje harmonia, asymetria oraz elegancja. Te cechy występują w poszczególnych rodzajach stylu japońskiego, bo jest ich kilka. Najbardziej znane to Tsukiyama oraz Karesansui. Ten pierwszy charakteryzuje się małymi pagórkami oraz symbolizującymi góry kamieniami, stawy zaś symbolizują morza i jeziora. W Karesansui żwir symbolizuje wodę, głazy to wyspy, a grabiony piasek ma naśladować uderzające w nie fale.
W stylu japońskim nie może zabraknąć: wody, kamieni, roślinności, kamiennych latarni, ścieżek układanych z pojedynczych płaskich kamieni. Woda oznacza ruch i życie, kamień jest symbolem stałości i trwałości przyrody. Jeśli chodzi o roślinność to przeważa zieleń. Jeśli w ogrodzie japońskim występują kwiaty to tylko jako kolorowe pojedyncze akcenty. Najczęściej są to magnolie, wiśnie, peonie i azalie japońskie.
Ogród japoński charakteryzuje ponadto mała liczba gatunków sadzonych w nim roślin. Zimą i latem krajobraz w ogrodzie ma wyglądać tak samo. Wybieraniem roślin do ogrodu kieruje zasada SHAKKEI, czyli "pożyczonej scenerii". Według niej mniejsze drzewa sadzi się na obrzeżach ogrodu, wyższe zaś bliżej jego środka.
Ponadto jest kilka zasad związanych z filozofią. Powinniśmy kierować się nimi przy urządzaniu ogrodu japońskiego: drzewa iglaste sadzi się na północy ogrodu (wyjątkiem są sosny, które sadzi się w całym ogrodzie), kwitnące ozdobne wiśnie i inne drzewka owocowe sadzi się na wschodzie, na zachodzie sadzimy drzewa o barwnych liściach, na południu - drzewa o liściach czerwonych, na wyspach sosny albo wierzby. Pamiętajmy, aby na osi drzwi wejściowych nie sadzić drzew, bo według filozofii właściciel ogrodu może stać się próżny.