Ziemiórki (Sciaridae) zamieszkują rozkładające się szczątki podłoża, skąd chętnie przedostają się na nasze uprawy uszkadzając korzenie, szyjkę korzeniową i części przyziemne. Masowo występują na roślinach pod okryciem, żerując głównie na roślinach ozdobnych (m.in. na goździku, wilczomleczu, krotonie, anturium, chryzantemie, gerberze, złocieniu) i warzywach (na ogórkach, pomidorach, papryce), a także na dziko rosnących roślinach i grzybach. Spośród warzyw największe szkody wyrządzają w uprawach ogórków. Ziemiórki są reprezentowane przez wiele gatunków.

Larwy ziemiórek żerują stadnie, w wierzchniej warstwie podłoża, po kilkanaście a nawet kilkadziesiąt sztuk. Początkowo są one saprofagami, żerującymi w gnijącej tkance roślinnej, a później, w sprzyjających warunkach, przechodzą na pokarm roślinny, żerując w grubszych korzeniach lub zjadając włośniki korzeni. Skutkiem tego jest zahamowanie wzrostu, a przy mocnym uszkodzeniu — zamieranie roślin. Larwy preferują małe, słabo ukorzenione rośliny. Stanowią duże zagrożenie dla sadzonek rozmnażanych wegetatywnie, wygryzając chodniki także w pędach roślin. W okresie przemieszczania się w podłożu mogą one przenosić chorobotwórcze mikroorganizmy, między innymi Verticillium spp. i Pythium spp.

Ziemiórki są zazwyczaj zawlekane do szklarni bądź tunelu foliowego wraz z podłożem organicznym lub materiałem roślinnym. Przed zastosowaniem podłoża (takiego jak torf, kora, słoma, itp.) należy sprawdzić, czy nie zawiera ono larw lub bobówek ziemiórek. Dotyczy to upraw rozpoczynanych w okresie zimowym bądź wczesnowiosennym. Podłoże takie powinno być odkażone termicznie (przez parowanie w temperaturze 90–100°C przez 20–30 minut do głębokości 30 cm) lub chemicznie. Wskazane jest zastosowanie przerwy pomiędzy odkażaniem gleby a sadzeniem roślin.  Nie jest wskazana równoważna uprawa roślin ozdobnych i warzyw. Dotyczy to szczególnie wieloletnich upraw (np. gerbery) lub sadzonek kwiatów, z których muchówki mogą przelatywać na inne uprawy.