Skoczogonki uważane są za jedne z najbardziej prymitywnych owadów, jest to rząd wchodzący w skład owadów bezskrzydłych, obejmuje około 3000 gatunków, z których 300 występuje w środkowej Europie. Nie posiadają skrzydeł i jest to ich cechą pierwotną. Znane są od dewonu i występują na całym świecie. Są owadami o bardzo małej budowie.

Ciało jest skromnie ubarwione, pokryte łuskami lub włoskami, wydłużone i podzielone równomiernie na segmenty, albo zaokrąglone i tylko dwa ostatnie tworzą końcowe zwężenie.

Na całym ciele rozsiane są otworki, przez które w czasie skurczów ciała wydobywa się hemolimfa - jest to zachowanie obronne.
Narządy gębowe są typu gryzącego lub kłująco-ssącego. Większość oddycha całym ciałem, tylko u nielicznych spotkać można tracheanalny układ oddechowy. Nie posiadają osobnego układu wydalniczego.

Skoczogonki żyją w ziemi, wśród mchu, pod ściółką, pod odstającą korą, tam gdzie docierają małe ilości światła i gromadzi się martwa substancja organiczna. Istnieją gatunki żyjące stale na roślinach, w mrowiskach i kopcach termitów.

Populacje są zazwyczaj bardzo liczne (do 1000 osobników w jednym litrze gleby), często spotykane są ich masowe koncentracje i pojawianie się, np. na śniegu. Odżywiają się głównie szczątkami roślinnymi jak i zwierzęcymi, grzybami, glonami i mikroorganizmami. Formy naśnieżne zjadają pyłki roślin i inne drobne cząstki organiczne roznoszone przez wiatr. Nie obserwuje się wąskiej specjalizacji pokarmowej. Niekiedy wyrządzają szkody w uprawach szklarniowych lub inspektach.

Jeśli chcesz pozbyć się tych owadów ze swoich upraw postępuj następująco: zanurz doniczkę w wodzie dobrze powyżej poziomu ziemi chwilę tak potrzymaj i odlej wodę razem z potopionymi skoczogonkami.