Szkodnik ten występuje głównie na polu w okresie wegetacji cebuli, a także w miejscach gdzie jest ona przechowywana. Zamieszkuje starsze rośliny. Rozkruszki żerują początkowo na obrzeżach piętki, wchodząc później w głąb mięsistych łusek, rozkruszając je. Pod wpływem działalności rozkruszka, piętka zmienia się w spróchniałą masę i odpada, a reszta cebuli gnije. Na bulwach i cebulach, zwłaszcza w gnijących częściach, pojawiają się nieregularne korytarze, z których wysypuje się brunatny proszek. Widać małe, błyszcząco białe, gruszkowate owady.

Najchętniej opanowują rośliny wcześniej uszkodzone przez inne szkodniki oraz choroby przenoszą patogeniczne mikroorganizmy.
Ciało rozkruszka jest transparentne, lśniące, silnie wypukłe, długości do 0.5 mm. Odnóża są koloru beżowego, z kolcami na stopach. Larwa jest bezbarwna, płaska, ruchoma, długości do 0.3 mm.                            

Dorosłe osobniki i nimfy zimują w resztkach pożniwnych, przechowalniach, szklarniach, pieczarkarniach, kompoście. Oprócz roślin, rozkruszki mogą rozwijać się w ziemi,w rozkładających się szczątkach roślinnych i zwierzęcych, grzybach i produktach magazynowych w temperaturze od + 3 do 31°C i wilgotności powietrza powyżej 86%. Dorosłe osobniki, w zależności od temperatury, żyją od 35 do 90 dni.

Samice rozpoczynają składać jaja, kiedy temperatura powietrza wynosi 4- 10°C. W ciągu całego życia składają one na cebuli do 100 jaj, chociaż na innych roślinach mogą złożyć do 700 jaj. Szkodniki te rozprzestrzeniają się z ziemią i opanowanymi produktami rolnymi. Na polu, rośliny są masowo porażane w pełni sezonu wegetacyjnego.

Należy chronić rośliny takie jak hipeastrum i storczyki przed nadmiernym podlewaniem. Przed posadzeniem trzeba sprawdzić, czy roślina nie jest zarażona. Jeśli tak, należy ją zniszczyć.