Róża
Róże zaliczane są do jednych z najstarszych roślin ozdobnych, które towarzyszą człowiekowi w jego codziennym życiu. Nie można się temu dziwić, gdyż ich wartość estetyczna jest wyjątkowo widoczna i bezdyskusyjna. Róża zaznaczyła swój ślad w wielu dziedzinach życia, a najbardziej w sztuce i literaturze, gdzie była inspiracją dla artystów, owocującą wieloma dziełami. Róża na stałe zagościła również w symbolice a to, że jest symbolem piękna i miłości, jak również i cierpienia jest powszechne znane i na stałe zakorzeniło się w naszej kulturze.
Różnorodność form i barw tych jakże wyjątkowych kwiatów sprawia, że każdy, nawet najbardziej wybredny człowiek znajdzie coś dla siebie. W chwili obecnej na rynku dostępne jest tysiące odmian. Chciałbym Państwu przybliżyć, chociaż w zarysie podstawowe grupy tych roślin tak, aby Ci, którzy jeszcze nie mieli okazji, a chcą zacząć przygodę z uprawą tych roślin, mogli się zorientować, z jakim bogactwem form mają możliwość obcować.
Pierwszą grupą, jaką chciałbym Państwu przedstawić są róże wielkokwiatowe, będące bardzo powszechnym gatunkiem, który zdumiewa nie tylko ślicznymi kwiatami, ale także, barwami oraz zapachem. Zostały one stworzone dzięki połączeniu róży pachnącej Rosa odorata i róży chińskiej Rosa chinensis , w ten sposób uzyskano krzewy o pięknie pachnących kwiatach, aromatem przypominającym zapach herbaty, stąd też stosuje się także nazwę róże herbatnie. W efekcie prac hodowlanych, obecne róże herbatnie, charakteryzują się większą odpornością na choroby, posiadają większe kwiaty i bardziej zróżnicowane barwy. Ich wysokość dochodzi do jednego metra. Te przepiuękne kwiaty kwitną od czerwca do jesieni a w warunkach szklarniowych przez cały rok. Są przepiękną ozdobą do ogrodów przydomowych, parków do tzw. różanek oraz doskonale nadają się na kwiaty cięte. Wyraziściej się prezentują na tle zieleni w grupie po kilka krzewów.
Róże wielokwiatowe nazywane także rabatowymi lub bukietowymi, są efektem wymieszania odmian róż ogrodowych. Powstało ich kilka grup (polianty właściwie, mieszańce poliantów, mieszańce bukietowe, mieszańce bukietowe wielokwiatowe). Róże wielokwiatowe zwykle rosną do ok. 80 cm, więc doskonale komponują się na rabatach. Kwiaty mają zebrane w baldachogrona i nie przeszkadza im towarzystwo innych roślin.
Róże miniaturowe. Ich przodkami są róże chińskie należące do form karłowatych. Dorastają do wysokości nie przekraczającej 30 cm a średnica ich kwiatów zwykle nie jest większa niż trzy centymetry. Stosowane są jako rośliny doniczkowe, hodowane w warunkach domowych, jak i na niskie rabaty, skalniaki, czy obsadzania pojemników, ponieważ jest również wytrzymała na mróz.
Róże pnące, nazywane także różami czepnymi pochodzą od Rosa wichuraiana (róże o wiotkich pędach i Rosa multiflora ( róże o sztywnych pędach). Na podstawie tych odmian stworzono dużo ładnych odmian, mających ważne miejsce wśród róż. Róże o wiotkich pędach o nazwie Klimbery, rozkwitają kilka razy w roku, cechują się tym, że kwiaty rozwijają się na pędach tegorocznych a ich wysokość dochodzi nawet do trzech metrów.
Róże z gatunku Ramblery, w przeciwieństwie do poprzednio opisywanych kwitną na pędach zeszłorocznych i co ciekawe potrafią rosnąć do wysokości, aż dziesięciu metrów. Mimo, że rozkwitają przeważnie raz w roku (na przełomie czerwca i lipca) niemniej jednak obfitość kwiatów potrafi zrobić ogromne wrażenie. Róże pnące potrzebują być przytwierdzone do podpór, gdyż nie posiadają odpowiednich organów chwytnych. Pomimo tego kłopotu, nie tracą one na swojej atrakcyjności i nadają się wyśmienicie do obsadzania pergoli, łuków, ścian, altan itd. Bardzo ważne jest, aby podpory umiejscowione były około 10-30 cm od ściany, co pozwali na swobodną cyrkulację powietrza, gdyż ograniczy to znacznie podatność roślin na choroby. Najlepszą wystawą dla róż pnących jest wystawa południowo-wschodnia, gdyż będzie ona chroniła je przed palącym słońcem.
Oczywiście gatunki tych niezwykłych kwiatów, których zarys tutaj uczyniłem są tylko niewielką częścią tej niezmiernie ogromnej rodziny. O różach można byłoby pisać godzinami, a nawet miesiącami. Mam nadzieję, że tym krótkim opisem udało mi się zachęcić Państwa do zgłębienia tajemnic tych roślin, oraz ich hodowli.
Różnorodność form i barw tych jakże wyjątkowych kwiatów sprawia, że każdy, nawet najbardziej wybredny człowiek znajdzie coś dla siebie. W chwili obecnej na rynku dostępne jest tysiące odmian. Chciałbym Państwu przybliżyć, chociaż w zarysie podstawowe grupy tych roślin tak, aby Ci, którzy jeszcze nie mieli okazji, a chcą zacząć przygodę z uprawą tych roślin, mogli się zorientować, z jakim bogactwem form mają możliwość obcować.
Pierwszą grupą, jaką chciałbym Państwu przedstawić są róże wielkokwiatowe, będące bardzo powszechnym gatunkiem, który zdumiewa nie tylko ślicznymi kwiatami, ale także, barwami oraz zapachem. Zostały one stworzone dzięki połączeniu róży pachnącej Rosa odorata i róży chińskiej Rosa chinensis , w ten sposób uzyskano krzewy o pięknie pachnących kwiatach, aromatem przypominającym zapach herbaty, stąd też stosuje się także nazwę róże herbatnie. W efekcie prac hodowlanych, obecne róże herbatnie, charakteryzują się większą odpornością na choroby, posiadają większe kwiaty i bardziej zróżnicowane barwy. Ich wysokość dochodzi do jednego metra. Te przepiuękne kwiaty kwitną od czerwca do jesieni a w warunkach szklarniowych przez cały rok. Są przepiękną ozdobą do ogrodów przydomowych, parków do tzw. różanek oraz doskonale nadają się na kwiaty cięte. Wyraziściej się prezentują na tle zieleni w grupie po kilka krzewów.
Róże wielokwiatowe nazywane także rabatowymi lub bukietowymi, są efektem wymieszania odmian róż ogrodowych. Powstało ich kilka grup (polianty właściwie, mieszańce poliantów, mieszańce bukietowe, mieszańce bukietowe wielokwiatowe). Róże wielokwiatowe zwykle rosną do ok. 80 cm, więc doskonale komponują się na rabatach. Kwiaty mają zebrane w baldachogrona i nie przeszkadza im towarzystwo innych roślin.
Róże miniaturowe. Ich przodkami są róże chińskie należące do form karłowatych. Dorastają do wysokości nie przekraczającej 30 cm a średnica ich kwiatów zwykle nie jest większa niż trzy centymetry. Stosowane są jako rośliny doniczkowe, hodowane w warunkach domowych, jak i na niskie rabaty, skalniaki, czy obsadzania pojemników, ponieważ jest również wytrzymała na mróz.
Róże pnące, nazywane także różami czepnymi pochodzą od Rosa wichuraiana (róże o wiotkich pędach i Rosa multiflora ( róże o sztywnych pędach). Na podstawie tych odmian stworzono dużo ładnych odmian, mających ważne miejsce wśród róż. Róże o wiotkich pędach o nazwie Klimbery, rozkwitają kilka razy w roku, cechują się tym, że kwiaty rozwijają się na pędach tegorocznych a ich wysokość dochodzi nawet do trzech metrów.
Róże z gatunku Ramblery, w przeciwieństwie do poprzednio opisywanych kwitną na pędach zeszłorocznych i co ciekawe potrafią rosnąć do wysokości, aż dziesięciu metrów. Mimo, że rozkwitają przeważnie raz w roku (na przełomie czerwca i lipca) niemniej jednak obfitość kwiatów potrafi zrobić ogromne wrażenie. Róże pnące potrzebują być przytwierdzone do podpór, gdyż nie posiadają odpowiednich organów chwytnych. Pomimo tego kłopotu, nie tracą one na swojej atrakcyjności i nadają się wyśmienicie do obsadzania pergoli, łuków, ścian, altan itd. Bardzo ważne jest, aby podpory umiejscowione były około 10-30 cm od ściany, co pozwali na swobodną cyrkulację powietrza, gdyż ograniczy to znacznie podatność roślin na choroby. Najlepszą wystawą dla róż pnących jest wystawa południowo-wschodnia, gdyż będzie ona chroniła je przed palącym słońcem.
Oczywiście gatunki tych niezwykłych kwiatów, których zarys tutaj uczyniłem są tylko niewielką częścią tej niezmiernie ogromnej rodziny. O różach można byłoby pisać godzinami, a nawet miesiącami. Mam nadzieję, że tym krótkim opisem udało mi się zachęcić Państwa do zgłębienia tajemnic tych roślin, oraz ich hodowli.