Gdy śnieg topnieje i pierwsze promienie wiosennego słońca zaczynają ogrzewać ziemię, w naszych ogrodach pojawiają się pierwsze przebiśniegi. Śnieżyczka przebiśnieg to przedstawiciel rodziny, która znana jest w Polsce tylko z uprawianych roślin ozdobnych.

Śnieżyczka przebiśnieg jest często mylona ze śnieżycą wiosenną Leucojum vernum. Są one do siebie podobne o tyle, że u obu z cebuli wyrastają pod koniec zimy wąskie liście i łodyżka zakończona zwisającym kwiatem. Kwiaty przebiśniegów są jednak nierówne, trzy zewnętrzne są większe, białe i odstają od reszty, trzy wewnętrzne są mniejsze, stulone i zielonkawe na końcach. Śnieżyca ma wszystkie listki okwiatu równe, z zielonymi koniuszkami. Zanim rośliny zakwitną rozróżnić oba gatunki można także po liściach. Przebiśniegi mają liście szarozielone, a śnieżyca żywo- i ciemnozielone.

Ciekawą cechą kwiatów przebiśniegu jest to że wykonują one ruchy, a konkretnie otwierają się i zamykają w zależności od temperatury. Jest to termonastia i ma duże znaczenie w procesie zapylania. Otwarte kwiaty wabią owady odpowiadające za przeniesienie pyłku i w efekcie zapylenie.

Przebiśniegi najlepiej rosną na glebach próchniczych, o wysokim poziomie wód gruntowych. Na niżu najłatwiej je można spotkać w ogrodach, parkach i na cmentarzach. Ponieważ za sprawą wczesnowiosennego kwitnienia jest tak oczekiwanym zwiastunem końca zimy - często i od dawna jest uprawiana.

Ze względu na ścisłą ochronę gatunkową, do celów ozdobnych i leczniczych stosowane mogą być tylko rośliny pozyskiwane z upraw. Pozyskanie roślin ze stanowisk naturalnych wymaga zezwolenia dyrektora Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska.
Cebulki są dość podatne na choroby grzybowe, szczególnie na słabo przewietrzanych, ciężkich glebach.