Znane jest około 80 gatunków krokusów, natomiast uprawiane są przeważnie trzy gatunki krokusa wiosennego- - Crocus neapolitanus, Crocus vernus oraz Crocus chrysantus, mniej popularne są gatunki kwitnące jesienią. Uprawiane są one przez ludzi od wielu tysięcy lat. Nie tylko względy estetyczne determinują popularność tej rośliny, popularne są również w medycynie, wykorzystywane do produkcji barwników, perfum i oczywiście robi się z nich przyprawę jaką jest szafran.

Aby otrzymać 1 kg szafranu potrzeba aż 170 000 kwiatów, a z jednego ha uprawy można zebrać jedynie od 15 do 25 kg tej przyprawy.
Cebulki krokusa są niewielkich rozmiarów i są bulwami pędowymi. Kwiaty te sadzimy we wrześniu i październiku na głębokości ok. 8 cm, zwykle według kolorów, na granicy mieszając cebulki 2 kolorów, tworząc płynne przejście, gleba próchniczna, w miejscach słonecznych i łatwo nagrzewających się. Szkodnikami niszczącymi cebulki krokusa bywają wiewiórki, nornice i myszy.

Krokusy przekwitają stosunkowo szybko i w maju nie ma już po nich śladu, natomiast cebulki wykopujemy dopiero we wrześniu- jak już wyschną. Krokusy nie muszą być przesadzane co roku, a dzięki temu iż, mnożą się bardzo dobrze, po 3-4 latach pozostawania w jednym miejscu, z pewnością stworzą duże, gęste kępy kwiatów.

Ponieważ cebulki pozostawione kilka lat w ziemi przeważnie gniją z powodu braku możliwości ich zlokalizowania,rozwiązaniem dla tej sytuacji może być oddzielenie bulw od zbitej darni za pomocą worka foliowego bez dna. Sadzi się w nim bulwy na głębokości 5-6 cm w dobrze uprawionej, próchnicznej ziemi, o lekko kwaśnym odczynie.
Krokusy lubią stanowiska słoneczne, gleby próchnicze, łatwo się nagrzewające i wilgotne. Bez obawy możemy je sadzić na miejscach odkrytych i narażonych na wiatr. Glebę w której umieściliśmy cebule warto przykryć cienką warstwą ściółki z torfu lub kory.