Słodka papryka należy do rodziny roślin psiankowatych. Występuje w bardzo dużej ilości odmian, różniących się od siebie kolorem, kształtem, a także smakiem. To bardzo cenne warzywo z uwagi na to, że posiada bardzo wiele zastosowań kulinarnych, a także z uwagi na bogactwo wartości odżywczych i witamin. Papryka słodka to źródło a-karotenu, kryptoksantyny (substancja niezbędna w syntezie witaminy A), b-karotenu, i witamin B₁, B₂, B₆, C, E, H, P .

Najwięcej witaminy C znajduje się w papryce czerwonej, cienkościennej. Uprawia się ją w dużych rozstawać, a plon zbiera na przełomie lipca i sierpnia. Najmniej ten witaminy posiada odmiana kremowa i żółta, hodowana pod osłonami, w dużym zagęszczeniu i obficie nawadniana.

Jedzenie papryki zalecane jest również z uwagi na dużą zawartość cukrów prostych, pektyn, lipidów, błonnika, nienasyconych, tłuszczowych kwasów, kwasów organicznych, aminokwasów, amin, białek i składników mineralnych.

Uprawy papryki zapoczątkowano w Ameryce Środkowej i Południowej jeszcze na długo przed podróżami Kolumba. Ostatnie piętnaście lat to zdecydowany wzrost uprawy tego właśnie warzywa w Polsce. Paprykę gruntową uprawia się przede wszystkim na Lubelszczyźnie, a poza tym w okolicach Sandomierza, Grudziądza. Drugim sposobem jest uprawa papryki w drewnianych, wysokich tunelach (okolice pomiędzy Radomiem i Nowym Miastem).

Paprykę polową, przede wszystkim te o drobnych owocach, którą przeznacza się na przetwórstwo, uprawia się w ilości dziesięciu tysięcy ton rocznie. Te wielkoowocowe spod osłon to sześćdziesiąt tysięcy ton. Jej uprawa przeznaczona jest przede wszystkim na rynek świeżych warzyw.