Szczeć należy do rodziny roślin szczeciowatych. W ujęciach taksonomicznych rozpoznaje się jego piętnaście gatunków. Naturalnie rośnie w Europie, Azji i Północnej Afryce, jednak wyłącznie w strefach o umiarkowanym klimacie.

Szczeć należy do bylinowych roślin dwuletnich, które blisko spokrewnione są z driakiewami. Ich pędy są długie, wysoko wznoszące się i tęgie, Kwiaty natomiast tworzą beczułkowate koszyczki, które wyrastają ze szczytów długich pędów kwiatostanowych. Pod każdym koszyczkiem znajdują się podsadki, które przypominają kolce.

Kwiatu są bardzo drobne najczęściej w kolorze białym lub różowym, czasem purpurowym.

Szczeć, który bardzo często występuje w naszych ogrodach to odmiana o nazwie szczeć sukienniczy. Dawniej roślina ta miała dużo praktycznych zastosowań. Wypychaną nią materiały tkane, a rozwiniętą część główki stosowano w przędzalnictwie w celu gręplowania wełny i jej czesania.

Dziś najczęściej traktowana jako chwast. Jeżeli ktoś pozwala jej rosnąć w ogrodzie, najczęściej wykorzystuje później zasuszone pędy z główkami do ozdobnych kompozycji z zasuszonych kwiatów.

Szczeć lubuje się w miejscach nasłonecznionych, o lekkiej glebie z umiarkowaną wilgotnością. Rozmnaża się samodzielnie, przez rozsiewanie nasion wczesną wiosną.

Na przełomie czerwca i lipca, w szczytowym odcinku długich pędów pojawiają się kwiatostany, których długość wynosi aż dziesięć centymetrów. Tu właśnie, wśród kolców, pojawiają się bardzo drobne kwiaty, które bardzo szybko przekwitają. Same szyszki jednak również wyglądają efektownie.