Wierzba Japońska
Ostatnio moją uwagę zwróciły niezwykłe gatunki wierzby ozdobnej. Mam na myśli wierzbę japońską. Jest to krzew należące do gatunku roślin wieloletnich. Pochodzi z Japonii. Roślina ta prezentuje się bardzo atrakcyjnie pod względem estetycznym jak również nie posiada wysokich wymagań dotyczących uprawy. Ponieważ występuje bardzo szeroka gama gatunków, pośród miniaturowych wierzb piennych, każdy może znaleźć drzewka odpowiadające jego indywidualnym potrzebom.
Jeżeli zapewnimy jej optymalne warunki, roślina ta może osiągnąć rozmiary kuli o średnicy aż 3 metrów. Wierzba japońska lubi rosnąć na stanowisku słonecznym i wilgotnym. Może rosnąć w prawie każdej glebie chociaż najbardziej preferuje gleby wilgotne. Nie znosi suszy. Posiada pędy brązowoczerwone. Forma typowa jest krzewem osiągającym wysokość do 3 m.
W warunkach górskich tworzy niskie, płożące się po ziemi pędy. Szczepione na pniu formy mają parasolowatą koronę i cienkie, zwieszające się pęd Liście młode są różowawe, potem biało - zielone. Drobne bazie pojawiają się tuż przed rozwojem liści na przełomie marca i kwietnia. Krzew ten lubi cięcie. Wierzba japońska powinna być cięta 2 razy w roku. Zabieg ten prowadzi do zagęszczenia, pozwala zachować kulisty kształt rośliny a liście na nowo wypuszczonych pędach będą lepiej wybarwione.
Pierwsze cięcie wykonuje się na wiosnę, po przekwitnięciu natomiast drugie jesienią na przełomie września i października. Czasami spotkać można również formy krzaczaste. Głównymi walorami ozdobnymi są zwisające pędy z biało-różowo-jasnozielonymi liśćmi.
Wierzby silnie przycinane bardzo efektownie wyglądają, oczywiście jeśli są co roku dokarmiane. Dawkowanie środka nawożącego powinniśmy dopasować do wielkości naszych krzewów, oraz ich siły wzrostu i żyzności gleby w naszym ogrodzie. Stosując tradycyjne sypkie nawozy łatwo rozpuszczalne, takie jak Azofoska, pierwsze nawożenie możemy przeprowadzić w końcu marca, a ostatnie nie później niż pod koniec czerwca. Używając obornika lub preparatów o spowolnionym działaniu, np. Osmocote, nawożenie przeprowadzamy tylko raz - na przełomie marca i kwietnia, gdyż dokarmianie w późniejszym okresie może obniżyć mrozoodporność roślin. Nie zapominajmy także o tym aby regularnie podlewać drzewka.
Choroby które mogłyby zaszkodzić naszym wierzbom to przede wszystkim: rdza, czerniak, nekroza i zamieranie pędów oraz parch. Musimy uważać także na szkodniki wierzb takie jak: pienik wierzbowy, mszyca wierzbowa, przędziorek, rynnica wierzbowa, oraz krytoryjek olchowiec.
Jeżeli zapewnimy jej optymalne warunki, roślina ta może osiągnąć rozmiary kuli o średnicy aż 3 metrów. Wierzba japońska lubi rosnąć na stanowisku słonecznym i wilgotnym. Może rosnąć w prawie każdej glebie chociaż najbardziej preferuje gleby wilgotne. Nie znosi suszy. Posiada pędy brązowoczerwone. Forma typowa jest krzewem osiągającym wysokość do 3 m.
W warunkach górskich tworzy niskie, płożące się po ziemi pędy. Szczepione na pniu formy mają parasolowatą koronę i cienkie, zwieszające się pęd Liście młode są różowawe, potem biało - zielone. Drobne bazie pojawiają się tuż przed rozwojem liści na przełomie marca i kwietnia. Krzew ten lubi cięcie. Wierzba japońska powinna być cięta 2 razy w roku. Zabieg ten prowadzi do zagęszczenia, pozwala zachować kulisty kształt rośliny a liście na nowo wypuszczonych pędach będą lepiej wybarwione.
Pierwsze cięcie wykonuje się na wiosnę, po przekwitnięciu natomiast drugie jesienią na przełomie września i października. Czasami spotkać można również formy krzaczaste. Głównymi walorami ozdobnymi są zwisające pędy z biało-różowo-jasnozielonymi liśćmi.
Wierzby silnie przycinane bardzo efektownie wyglądają, oczywiście jeśli są co roku dokarmiane. Dawkowanie środka nawożącego powinniśmy dopasować do wielkości naszych krzewów, oraz ich siły wzrostu i żyzności gleby w naszym ogrodzie. Stosując tradycyjne sypkie nawozy łatwo rozpuszczalne, takie jak Azofoska, pierwsze nawożenie możemy przeprowadzić w końcu marca, a ostatnie nie później niż pod koniec czerwca. Używając obornika lub preparatów o spowolnionym działaniu, np. Osmocote, nawożenie przeprowadzamy tylko raz - na przełomie marca i kwietnia, gdyż dokarmianie w późniejszym okresie może obniżyć mrozoodporność roślin. Nie zapominajmy także o tym aby regularnie podlewać drzewka.
Choroby które mogłyby zaszkodzić naszym wierzbom to przede wszystkim: rdza, czerniak, nekroza i zamieranie pędów oraz parch. Musimy uważać także na szkodniki wierzb takie jak: pienik wierzbowy, mszyca wierzbowa, przędziorek, rynnica wierzbowa, oraz krytoryjek olchowiec.